Mały odpoczynek od treningów raz na jakiś czas to z pewnością dobry pomysł. Ja jestem zawodowcem, więc przerwy w czasie których mój organizm odpoczywa wiążą się z zawodami. Przygotowanie się do zawodów to długie miesiące intensywnego treningu, diety i oczywiście aerobów. Dlatego też po każdym starcie zarządzam sobie małą przerwę, by pozwolić mojemu ciału na regenerację po nadludzkim wysiłku. Mówiąc wprost, nikt nie jest w stanie trenować cały czas na maxa. Osoby nie startujące w zawodach powinny uważnie obserwować swój organizm. Z maksymalną intensywnością można trenować tylko do momentu, w którym twoje ciało przekroczy granice swej zdolności do regeneracji. Dlatego właśnie dobrze jest cyklicznie zmieniać treningi. Cykle pozwolą ci uniknąć przetrenowania, które blokuje dalsze przyrosty. Potrzebne są okresy utrzymywania masy, podczas których trenujesz ciężko, ale nie pełną parą. Zadaniem takiego cyklu jest przygotować cię do najcięższych treningów. Po takim czasie masz fazę treningów na maxa, po której znów następuje faza odpoczynku. I tak w kółko.
Niektórzy kulturyści są znani z tego, że po zawodach robią sobie kilka miesięcy odpoczynku. Ja do nich nie należę i nigdy nie będę. Powrót na siłownie po długiej przerwie niesie ze sobą ryzyko kontuzji. Tacy goście, zaczynają treningi po wielu miesiącach obijania się, w miejscu gdzie przerwali poprzednio. Niestety ich organizmy nie są na to gotowe i krach! Kontuzja. Najlepszą metodą na uniknięcie kontuzji jest robienie czegoś przez cały czas. Pozwala to zachować optymalne krążenie krwi  które sprawia, że mięśnie są ciągle w formie. Unikasz w ten sposób przeciążeń nieprzygotowanych stawów. Ja szczególnie zwracam uwagę na barki, gdyż to bardzo delikatne stawy, tak więc zawsze, nawet w fazie odpoczynku, lekko je trenuję. Długość przerwy uzależniona jest od zdolności twojego organizmu do regeneracji. Zależnie od sytuacji powinno wystarczyć tydzień lub dwa. Ja osobiście nie robię przerw większych niż tydzień, po tym czasie zwykle zaczynam jakieś aeroby lub lekkie pompowanie.
 

Wymienieni niżej zawodnicy powinni wygrać Mr. Olympia przynajmniej raz, by móc postawić statuetkę Sandowa na kominku. W pełni na to zasłużyli:

Flex Wheeler
Kevin Levrone
Shawn Ray
Rich Gaspari
 

Zacząłem trenować, gdy miałem 16 lat. Treningi były jedną z niewielu dobrych rzeczy w moim życiu. Miałem stresujące dzieciństwo, pełne zawodu i złości wywołanych permanentną biedą. Mój ojciec często się denerwował tym, że trenuję, ponieważ nie widział w tym nic produktywnego. Gdy dorastasz w ubogiej i brutalnej dzielnicy, łatwo możesz zejść na zła drogę. Dzieciaki wciąż szukają kłopotów. A ja? Jeśli tylko coś mogło mi ujść na sucho, robiłem to. Nie jest to najlepsza metoda dorastania. Ja sam nie miałem większych problemów z prawem, ale wielu moich kumpli z dzieciństwa skończyło w więzieniach lub na cmentarzach. Na szczęście znalazłem sobie hobby, które dało mi wszystko co mam. W pewien sposób sztanga uratowała mi życie. Gdy nie byłem na siłowni, siedziałem w swoim pokoju i rysowałem. Nie dałem się wciągnąć w nic nielegalnego. W ten sposób odstresowywałem się. Wprawdzie, aby dostać się na siłownię trzeba było mieć 18 lat, ale mi się jakoś udało. A na siłowni poznałem wielu wspaniałych ludzi, którzy skierowali mnie na właściwą drogę.

Towarzysze broni

Chciałbym przekazać parę słów Kaiowi Greene’owi, który z tych samych powodów co ja nie wystąpił na ostatniej Olympii. Kai, zdrowie jest najważniejsze. Zawsze będą kolejne zawody. Wszyscy chcieliśmy zobaczyć cię na scenie, ale ważniejsze było byś zadbał o siebie. Zresztą na scenę wrócisz szybciej niż ci się wydaje. Lepiej się zabezpieczyć i ze startem poczekać na następną okazję.
 

Klatka: wyciskanie sztangi na ławce skośnej
Plecy: wiosłowanie sztangą
Barki: wyciskanie hantli
Biceps: uginanie przedramion ze sztangą
Triceps: pompki na poręczach
Przedramiona: uginanie przedramion ze sztangą nachwytem
Czworogłowe: przysiady
Dwugłowe: uginania nóg
Łydki: wspięcia na palce siedząc

W karierze Victora Martineza wiele jest momentów, które warto wspominać. Należy do nich niewątpliwie jego miażdżące zwycięstwo w Krajowych Mistrzostwach NPC w 2000 roku, zwycięstwo osiągnięte w Noc Mistrzów w 2003, czy niezwykle konkurencyjny sezon w roku 2007. Victor Martinez nie zapomni jednak również obrazów z 16 stycznia 2008 roku. Tego dnia, podczas rozgrzewki wykrokami Viktor poczuł trzask, a następnie rozdzierający ból w lewym kolanie. Natychmiast upadł na podłogę, a z rąk wysunęło mu się trofeum Arnold Classic, z 2008 roku. Sezon 2008 miał być dla Viktora zwycięski. Podczas przygotowań do niego Martinez zamienił jednak przyszłe zwycięstwa na ból codziennej rehabilitacji. Po kontuzji Victor nie był w stanie ustać na lewej nodze. Dzięki olbrzymiej sile tkwiącej w jego prawej nodze udało mu się jednak przedostać się do samochodu i dojechać do izby przyjęć. Podczas wizyty dostał stabilizator kolana i środek uśmierzający ból. Poinformowano go również, że powinien skontaktować ze specjalistą zajmującym się kolanami. Victor wybrał Szpital Chirurgii Urazowej (Hospital for Special Surgery, H.S.S.) na Manhattanie, który wygrał ranking U.S. News and World Report na najlepszy szpital ortopedyczny w kraju. Spośród personelu szpitala Victor wybrał też chirurga, który miał być odpowiedzialny za przeprowadzenie zabiegu. W czwartek, 17 stycznia Victor skonsultował się z Dr Russelem F. Wareenem. Dr Warren jest profesorem chirurgii ortopedycznej w Will Medical College na Uniwersytecie Cornell i w H.S.S. Jest on również lekarzem zespołu New York Giants podczas turnieju Super Bowl. Wybór Victora był prawidłowy. Dr. Warren jest skutecznym i cieszącym się powodzeniem chirurgiem, a jego szczegółowa technika nie ma sobie równych. Pracując w H.S.S wielokrotnie pomagałem Dr Warrenowi podczas wydarzeń sportowych, a doświadczenia jakie wówczas zdobyłem uważam za niezapomniane.

Cały artykuł można przeczytać w lipcowym "Muscular Development"

Jak dla
mnie, najlepszym sposobem,
by wyrzeźbić elementy
pleców to sprawić,
by wyglądały jak mapa fizyczna
Gór Skalistych i wyobrażać
sobie to podczas
treningu. Ludzie zaczynają
skupiać się na przyroście
masy, zamiast pamiętać
o mięśniach, które
powinny pracować. To nie
jest tak częste, jeśli chodzi
o klatkę, ramiona czy
nogi, ponieważ widzisz je
podczas ćwiczeń, ale zdarza
się przy pracy nad plecami.
Walczę z tym, wyobrażając
sobie, że przyjmuję
pozę prezentującą
plecy na scenie, eksponując
wszystkie części
pleców. Kiedy robię podciągania,
wiosłowanie
sztangą i wiosłowanie siedząc,
rozszerzam i napinam
potężny najszerszy
pleców, który jest jak
grube części wołowiny;
oto sposób na pozbycie
się konkurencji na scenie.
Przy ściąganiu linki
górnego wyciągu, kiedy
drążek dotknie wyższych partii klatki piersiowej, wyobrażam sobie, jakbym na
scenie pokazywał „bicepsy tyłem”. Zasadniczo, napinam
mięśnie tak jakbym prezentował się na scenie, tylko
z dodatkowym obciążeniem. To pierwszy krok, wyobrazić
to sobie. Po drugie, rozbuduj fundamenty masy
poprzez wiosłowanie sztangą w opadzie, wiosłowanie
hantlami, martwy ciąg i wiosłowanie półsztangą,
a potem dopracuj to za pomocą grupy ćwiczeń izolowanych.
Mam kilka swoich ulubionych, których używam
regularnie, by wspomóc wyrzeźbienie pewnych detali.
Pierwszym z nich jest ściąganie drążka wyciągu do
karku. Wiem, że to bardzo typowe, ponieważ każdy
kulturysta na świecie je wykonuje, ale sposób, w jaki
to robię, sprawia, że ćwiczenie jest wyjątkowe. Przede
wszystkim robię je tuż przed końcem sesji treningowej.
Ściąganie drążka wyciągu do karku nie jest typowym
ćwiczeniem na masę, więc nie potrzebuję superobciążenia,
co jest dobrym pomysłem, bo inaczej mogłoby
dojść do uszkodzenia stawów barkowych. Dlatego
robię je pod koniec, gdy jestem już na tyle rozgrzany,
że nie potrzebuję nadmiernego obciążenia.
Poza tym robię to tylko co drugi lub trzeci trening,
ponieważ staram się chronić barki. Kluczem do tego
ćwiczenia jest napinanie dolnych partii pleców i jednoczesne
wyobrażanie sobie siebie na scenie, pokazującego
bicepsy tyłem. Istotnie, to ten sam ruch, ale
dodajesz opór. Muszę przyznać, że zapożyczyłem to
od Shawna Raya. Nie pamiętam, czy wziąłem to z artykułu,
czy jakiegoś filmu, ale muszę uczciwie podać
źródło tego ćwiczenia. Nie można też przecenić roli wizualizacji.
Połączenie między mózgiem a mięśniami
jest niezwykle ważne. Inne ważne dla mnie ćwiczenie
wykonuję na bramie. Ustawiam ławkę na środku bramy
i ściągam obie linki wyciągu górnego tak, by łokciami
dotknąć talii. To nie jest ćwiczenie na masę, raczej
poprawia kształt mięśnia. Przy końcu ruchu należy
dobrze napiąć mięsień i chwilę przytrzymać. Powinieneś
to czuć w całych plecach, od góry do dołu i od
jednego boku do drugiego. Jest jeszcze pewna odmiana
ściągania linki wyciągu do karku. Wykonuję ten sam
ruch, ale z dłońmi rozstawionymi na uchwycie na szerokość
barków. Ze względu na węższy chwyt jestem
w stanie przyciągnąć uchwyt tylko do czubka głowy,
ale ćwiczenie to świetnie angażuje dolną część kapturów.
Dużo dobrego dały mi też wiosłowania z hantlami
wykonywane obiema rękami jednocześnie. Bez sztangi
mogłem zwiększyć zakres ruchu. Przy treningu pleców
należy zwracać uwagę, by ruch był prowadzony
przez łokcie. Musisz je kierować wyżej, gdy pracujesz
nad górą pleców i niżej, gdy nad dołem. Proste, nie?
W ten sposób podkreślisz detale mięśni (oczywiście,
musisz mieć co podkreślać). Ja wykonuję te ćwiczenia
regularnie, ale dopiero po ćwiczeniach na masę,
które podałem wcześniej (dodaj do tej listy jeszcze
podciąganie). Ruchy te nie zastąpią wolnych ciężarów,
ruchów wielostawowych z hantlami czy sztangą. W ten
sposób buduje się dobre plecy. Zacznij od ćwiczeń
kształtujących szerokość i grubość, a dopiero potem
przejdź do dopracowywania szczegółów.