Pytanie:

Nie tylko miałeś wspaniałe mięśnie brzucha, ale też zwarty korpus i bardzo wąską talię jak na takiego wielkiego faceta. Jak to osiągnąłeś? Dla mnie jednoczesne zwiększanie masy mięśniowej i utrzymanie widocznych mięśni brzucha stanowi olbrzymi problem.

Odpowiedź:

Uważam, że kluczem do wspaniałych mięśni brzucha jest konsekwencja w ich trenowaniu oraz trzymanie poziomu tłuszczu pod kontrolą. Jeśli twoim celem jest zwiększenie masy mięśniowej, postaw na przyrost dobrej jakości masy, a nie na jak największe przyrosty. Trzymaj się mojego słynnego powiedzenia: „Jeśli nie da się tego napiąć, pozbądź się tego”. Jeśli nabierzesz 5 kg masy, a twoja kratka na brzuchu pozostanie widoczna, to świetnie. Jeśli nabierzesz 2 kg, a kratka zniknie, to znaczy, że nabierasz zbyt dużo tłuszczu. Oznacza to, że do treningu musisz włączyć ćwiczenia na bieżni, rowerze eliptycznym lub jakieś szybkie marsze. To poprawna droga do zwiększenia masy mięśniowej bez nabierania dodatkowego tłuszczu.

Ciąg dalszy operacji „naprawić kręgosłup”

27 grudnia 2011 roku przeszedłem trzecią operację kręgosłupa. Pierwsza odbyła się w 2007 roku, a druga wcześniej, w 2011. Pierwsze dwie dotyczyły dolnej części kręgosłupa, natomiast tym razem operowano kręgi szyjne. Mam teraz złączone kręgi C4 i C5 oraz C6 i C7. Znam gości, u których do takich zabiegów użyto metalowych śrub, co znacznie ograniczyło im zakres ruchu – do tego stopnia, że praktycznie nie mogli obracać głowy. Nie chciałem czegoś takiego, omówiłem więc inne możliwości z chirurgiem. Stanęło na tym, że pobrano mi kawałki kości z biodra i nimi sczepiono krążki międzykręgowe, po czym wstawiono pomiędzy nie coś, co ma je rozdzielać. Za sprawą złogów wapnia miałem uciśnięte nerwy i problemy z krążeniem w barkach, rękach i mięśniach najszerszych. Teraz powinno już być po wszystkim. Musiałem tylko zostać na noc w szpitalu i przez dwa tygodnie nosić kołnierz ortopedyczny.

Czemu nie startowałem?

Każdy zwycięzca Mr. Olympia otrzymał Sandowa dlatego, że prezentował najlepszą sylwetkę swoich czasów, był najlepszy w latach swojego panowania albo przynajmniej w roku, w którym wygrał. Pomyślałem, że czytelnicy MD będą chcieli jeszcze raz spojrzeć na tych wszystkich wspaniałych kulturystów szczycących się zdobyciem statuetki Sandowa. Może zaciekawi was moja opinia na temat tego, co moim zdaniem wyróżniało ich z szeregu innych świetnych zawodników, z którymi rywalizowali.

Jeśli nie liczysz na przyrosty masy mięśniowej, to po co w ogóle chodzisz na siłownię? Niektórzy mówią, że po czterdziestce należy się przesiąść na maszyny i zmniejszyć obciążenia. To wielka bzdura! Zawsze trenowałem ciężko i nawet jeśli teraz nie stosuję już tak horrendalnych obciążeń jak kiedyś, to nie oznacza to, że na siłowni pompuję tylko na jakichś maszynkach. Nic nie działa tak jak wolne ciężary, niezależnie od tego, czy dopiero zaczynasz przygodę z siłownią, czy też już trenujesz od 20–30 lat. Moja rada brzmi: ćwicz w zakresie 10–15 powtórzeń. Jeśli chodzi o przyrosty masy mięśniowej, tak jest bezpieczniej i nawet skuteczniej niż w przypadku ćwiczeń z niską liczbą powtórzeń. Młodym chłopakom wiele uchodzi na sucho, bo regenerują się w ciągu kilku dni. W naszym wieku, drobna kontuzja może nas wyłączyć na kilka miesięcy!

Pytasz o treningi, jednak one nie będą przynosiły żadnych korzyści, jeśli się przy tym odpowiednio nie odżywiasz. Możesz trenować tak ciężko jak tylko zdołasz, ale bez dobrej diety nie uczynisz żadnych postępów. Zaufaj mi, żywienie to podstawa wszystkiego. Większość facetów nie je dobrego żarcia co 2–3 godziny i dlatego wyglądają jak wyglądają.

Poza tym to, ile jesteś w stanie nabrać masy po czterdziestce, zależy też od tego, jak długo masz do czynienia z ciężarami. Jeśli trenujesz od czasów, gdy byłeś nastolatkiem i wszystko po drodze robiłeś dobrze, to nie będziesz miał takich przyrostów jak koleś, który dopiero zaczyna przygodę z siłownią. Ale zawsze możesz się poprawić. Jak powiedziałem, jeśli nie wierzysz w możliwość rozwoju sylwetki, to nie ma już sensu dalej trenować!

Nigdy nie robiłem częściowych ciągów ani ciągów z jakichkolwiek podestów, więc nie mam na ten temat zdania. Od dziewiątej klasy ciągi robiłem z podłogi i to dla mnie najbardziej naturalny sposób. Myślę, że dla mnie takie częściowe ciągi byłyby dziwne, a nawet niebezpieczne. To trochę jak gadanie, że robienie głębokich siadów rozwala kolana. Jasne, jeśli będziesz się odbijał z kolan! Najważniejsze jest opanowanie techniki. Ja miałem to szczęście, że już pierwszego dnia na siłowni pokazano mi, jak się robi poprawne ciągi, tak więc nigdy nie wyginałem pleców w łuk, ani nie popełniałem błędów mogących prowadzić do kontuzji. I Bóg mi świadkiem, że gdyby nie te tysiące ciągów prosto z podłogi, moje plecy nie wyglądałyby tak jak wyglądały. To fakt.

Zaczęło się, gdy byłem nastolatkiem

Wiem, że wielu zawodowców opowiada o tym, że od dziecka chcieli być kulturystami i dorastali, oglądając filmy z Arnoldem i Stallone. Ze mną tak nie było. Dorastałem w Bastrop w stanie Luizjana, 15-tysięcznym miasteczku, pięć godzin drogi od Nowego Orleanu. Gdy byłem w ósmej klasie, dostałem się do drużyny footballowej, Basset Junior High i uznałem, że dobrze byłoby się wzmocnić, przerzucając ciężary. Miałem 175 cm wzrostu i ważyłem 70 kg, ale byłem szczupły i nawet przy tak niewielkiej wadze – muskularny. W szkole była niewielka siłownia, gdzie się trochę pobujałem. Tak naprawdę, nie miałem najmniejszego pojęcia o treningu siłowym.

W następnym roku przeszedłem do szkoły średniej, gdzie kontynuowałem grę w football, a także zapisałem się do drużyny trójbojowej. Wtedy nie obchodziły mnie rozmiary, chciałem tylko zwiększyć siłę. Nauczyłem się podstaw wszystkich trzech bojów, ale nie byłem w tym najlepszy. Gdy zacząłem startować, mieściłem się już w kategorii do 82 kg, ale nie odnosiłem sukcesów. W czasie całej szkoły średniej najwyżej byłem chyba na 6. miejscu. Gdy kończyłem szkołę, robiłem około 225 kg w przysiadzie i martwym ciągu, ale na ławce wyciskałem zaledwie 127 kg. Ręce miałem wtedy już spore, to kwestia genetyki, mam to po mamie. Ma już 64 lata, ale ciągle sporą i silną łapkę! Dorastałem bez ojca, ale kilka razy w życiu go widziałem i jest zupełnie przeciętnej budowy ciała.

Football w college’u i siłownia wielkości dużej szafy

Po szkole średniej poszedłem do Grambling State University, gdzie grałem w football i studiowałem księgowość. Najdziwniejsze jest to, że zawodników drużyny footballowej karmiono tam naprawdę dobrze, ale siłownia była do niczego. Szkoła w jakiś sposób znajdowała pieniądze na nieograniczoną ilość steków i ziemniaków dla każdego z nas, a siłownia była niewiele większa niż mój pokój w akademiku, a poza tym mogliśmy z niej korzystać tylko od 5 do 7 rano! Była tam tylko ławka, para stojaków do siadów i kilka stłoczonych maszyn. Tylko kilku z nas w ogóle próbowało tam ćwiczyć. Większość chłopaków była po prostu wielka i tłusta, nie chciało im się robić nic poza treningami na boisku. Ja, gdy czułem potrzebę, wyciskałem, robiłem przysiady, ciągi, podrzuty i jakieś uginania. Ale i tak moje ręce były już spore. Kiedyś jeden z nauczycieli stwierdził, że mają na pewno ponad 50 cm. Stwierdziłem, że to niemożliwe, a on mnie pomierzył i wyszło, że mam 53 cm w łapie! A ważyłem wtedy zaledwie około 100 kg.

Więcej w październikowym wydaniu Muscular Development