Generalnie jestem bardzo zadowolony z występu w Vegas, z osiągniętej formy i wagi startowej. Nie mam sobie nic do zarzucenia. Chciałbym powtarzać taką formę na wszystkich innych zawodach. Jedyną rzeczą, jaką będę chciał poprawiać to mankamenty w sylwetce. Wiąże się to z tym, że będę próbował zwiększać wagę ciała i dokładać masy w tych miejscach, gdzie moja sylwetka tego wymaga. Jeżeli nie uda mi się zakwalifikować na Olympię w sezonie wczesnowiosennym, to będę próbował w sezonie letnim.
 

W sumie oczekuję, że za rok będę ważyć 4 kg więcej w stosunku do osiągniętej teraz na scenie wagi 113 kg. Myślę, że przy tej wadze (117 kg) też będę dobrze wyglądał. Już teraz zauważyłem, że zwiększanie wagi nie działa na moją niekorzyść, jeśli chodzi o proporcje, tylko muszę odpowiednio przemodelować i dopasować trening.

Jakie następne zawody? Jeśli dostanę zaproszenie na Arnold Classic – a będę się o nie oczywiście porządnie starał, bo to nie jest prosta rzecz – wystąpię tam na początku marca. Później, w zależności od tego jak się zaprezentuję na AC, podejmę odpowiednie decyzje. Być może latem przed Olympią znowu odbędą się zawody w Europie − myślę, że będę chciał w nich wystąpić. Oczywiście zawsze dla zawodnika celem jest udział w kolejnych zawodach Mr. Olympia. Takie mam plany na przyszły rok.
 

Po przejściu na zawodowstwo jednym z moich głównych celów było zdobycie kwalifikacji na Mr. Olympia. Jest to obecnie najbardziej prestiżowy konkurs w świecie kulturystycznym i samo znalezienie się wśród dwudziestu paru najlepszych kulturystów na świecie traktuję jako wyróżnienie i nagrodę za trud, jaki włożyłem w kształtowanie własnej sylwetki. Zwłaszcza, że mój staż jako zawodnika nie jest zbyt długi. Nie powiedziałbym, że jest to trening mojego życia, ale istotnie wiele podporządkowałem startowi w tych zawodach. Zawsze staram się planować z dużym wyprzedzeniem, co i kiedy będę robił, aby wyjść na scenę w jak najlepszej formie i nie wstydzić się swojego wyglądu. Niektórzy z zawodników, z którymi obecnie startuję, pracują nad swoją sylwetką znacznie dłużej niż ja. Dlatego nie oczekuję cudów i nie zakładam, że będę najlepszy. Ale świadomość, że będę stał z nimi na scenie niesamowicie mobilizuje mnie do pracy nad poprawą i wyeliminowaniem braków. Jestem w pełni świadomy swoich wad, ale wiem też, że wypracowanie pewnych istotnych szczegółów umięśnienia jest kwestią miesięcy, a nawet lat, a nie kilku dni. Uważam, że mam spory potencjał i wiedzę, która pozwoli mi go odpowiednio wykorzystać. Myślę, że sędziowie poza nienagannym przygotowaniem oczekują od zawodników ciągłego rozwoju. Nie chodzi tylko o rozbudowę masy mięśniowej, ale o coraz lepszą formę i prezentację na scenie, bardziej wyrazistą separację i definicję, poprawę i ciągłe udoskonalanie szczegółów i proporcji, czyli krótko mówiąc o osiągniecie perfekcyjnej równowagi pomiędzy wszystkimi czynnikami składającymi się na końcową ocenę zawodnika. Do tego właśnie będę dążył.

Witam ponownie wszystkich czytelników MD. W tym artykule chciałbym się z Wami podzielić obserwacjami dotyczącymi najczęściej popełnianych na siłowni błędów, zarówno przez osoby początkujące, jak i zaawansowane.

Jako właściciel klubu fitness mam często okazję obserwować osoby ćwiczące. Popełniane przez bywalców siłowni błędy podzieliłbym na dwa rodzaje: pierwsza grupa to błędy związane z realizowanymi planami treningowymi, natomiast druga – z techniką wykonywania ćwiczeń. Zarówno jedne, jak i drugie mają kluczowe znaczenie, ponieważ to odpowiedni dobór planu treningowego oraz dobra technika wykonywania ćwiczeń decydują o tym, czy uda nam się osiągnąć to, co zaplanowaliśmy i czego oczekiwaliśmy bez szkody dla własnego organizmu.

W zależności od tego czy jesteś początkujący, średniozaawansowany czy zaawansowany na poziomie zawodniczym twój trening oraz technika wykonywania poszczególnych ćwiczeń będą wyglądały odmiennie. Chcę przy tym zaznaczyć, że zaawansowanie danej osoby nie zależy wcale od ilości lat spędzonych na siłowni, ale raczej od intensywności treningów, świadomości i zrozumienia techniki wykonywania ćwiczeń oraz tzw. czucia mięśniowego.

Według mnie osoby początkujące powinny skupić się przede wszystkim na nauce dobrej techniki wykonywania ćwiczeń, bazować na planach treningowych opartych głównie na ćwiczeniach podstawowych z wolnymi ciężarami. Mogą zaczynać od treningu obwodowego, a następnie przejść do dzielonego. Im więcej uda im się „wycisnąć” z takiej bazy, tym lepszy efekt przyniesie im później bardziej zaawansowany trening.

Osoby średniozaawansowane mogą wprowadzić do swojego treningu serie łączone, piramidy, wymuszone powtórzenia oraz dropsety.

Na poziomie zaawansowanym zawodniczym poszukuje się nowych, niestandardowych sposobów wykonywania i łączenia ćwiczeń. Często też zawodnicy stosują własną technikę wykonywania ćwiczeń, która z punktu widzenia poprawności danego ćwiczenia wydaje się być po prostu nieprawidłowa, a jednak osobie ćwiczącej przynosi pożądany efekt. To dotyczy jednak wyłącznie bardzo zaawansowanych zawodników.

Wiele osób, zwłaszcza początkujących, ma spory problem z określeniem, czego właściwie oczekuje od treningu, szczególnie jeśli chodzi o wybór pomiędzy budową masy mięśniowej i rozwojem siły.

Chociaż przy okazji rozbudowy muskulatury zwiększa się również siła, to jednak typowy trening „na masę” będzie się znacząco różnił od typowego treningu „na siłę” jeśli chodzi o zakres powtórzeń oraz kompozycję ćwiczeń. Chcąc rozwinąć muskulaturę, musimy przede wszystkim stymulować mięśnie − oczywiście można to robić między innymi ćwicząc na dużych ciężarach. Siła to głównie stymulacja układu nerwowego i przyzwyczajanie go do walki z ciężarem. Ciężko pogodzić te dwa cele w jednym dobrym planie treningowym.

Ten sam problem dotyczy „masy” i „rzeźby”. Jednoczesna rozbudowa masy mięśniowej i uzyskanie odtłuszczonej sylwetki wydaje mi się niemożliwa. Budowanie masy zakłada ciężkie treningi siłowe oraz dostarczenie nadmiaru kalorii, aby organizm miał z czego budować. Odtłuszczanie z kolei zakłada obcięcie kalorii, dodanie treningów aerobowych i znacznie lżejsze treningi siłowe. Jak widać cele są przeciwstawne. Trening „na rzeźbę” może sprzyjać wzmocnieniu, utwardzeniu i zagęszczeniu mięśni, ale nie należy po nim oczekiwać znaczących przyrostów masy mięśniowej. Dlatego tak istotne jest określenie czego konkretnie oczekujemy od treningu.

Wracając do podstawowych błędów związanych z doborem planów treningowych, zaliczyłbym do nich:

- brak konkretnego planu treningowego,

- brak konkretnego celu, który plan treningowy pozwoli nam osiągnąć,

- zbyt długi okres wykonywania tego samego planu treningowego – powyżej 4–5 tygodni,

- monotonia polegająca na powtarzalności, wykonywanie dokładnie takich samych treningów, w ten sam sposób przez cały cykl treningowy,

- zbyt zaawansowany plan treningowy w stosunku do możliwości i umiejętności ćwiczącego,

- zbyt duża objętość treningu – za dużo ćwiczeń na poszczególne grupy mięśniowe, zbyt duża liczba serii danego ćwiczenia itp.,

- trening jednostronny – pomijanie niektórych grup mięśniowych, skupianie się na ćwiczeniu wyłącznie wybranych grup mięśni.

Powyższe błędy skutkują na ogół brakiem postępów, znużeniem treningiem, przemęczeniem poszczególnych grup mięśni oraz poczuciem, że trening nie działa.

Według mnie przy planowaniu treningu należy przyjąć, że główną cechą naszego organizmu jest zdolność do bardzo szybkiej adaptacji. W związku z tym, jeśli trening ma stymulować ciągły rozwój, musi podlegać częstym modyfikacjom. Dlatego polecam wykonywanie treningów w cyklach 4–5-tygodniowych np.: siła lub kondycja, masa, masa jakościowa, rzeźba. Do tego w ramach jednego cyklu treningowego zalecam częste zmiany kolejności wykonywania ćwiczeń na daną grupę mięśniową, rozpoczynanie za każdym razem od innego ćwiczenia oraz wykorzystanie różnorodnych technik wykonywania tego samego ćwiczenia (np. wyciskanie na klatkę – ze sztangą, suwnicą, sztangielkami; na ławce prostej, skośnej pod różnymi kątami).Takie podejście spowoduje, że nawet mając ułożony konkretny plan treningowy przez 4–5 tygodni nie wykonamy dwa razy takiego samego treningu.

Dodatkowo, jeśli celem treningu jest budowanie masy mięśniowej, trzeba pamiętać, że aby mięśnie chciały przyrastać, należy wykonać tylko i wyłącznie niezbędne minimum dla ich pobudzenia. Przetrenowanie i przemęczenie będzie bowiem skutkowało brakiem przyrostów.

Myślę, że na duże grupy mięśniowe jak nogi czy grzbiet powinno się wykonywać ok. 4–5 ćwiczeń w ilości ok. 4–5 serii, natomiast na pozostałe grupy po 3 ćwiczenia w ilości ok. 4 serii.

            Przejdźmy teraz do techniki. Do najczęściej występujących błędów technicznych, które zauważam na siłowni zaliczyłbym:

- brak serii rozgrzewkowych i rozpoczynanie ćwiczeń od maksymalnych ciężarów,

- dobór zbyt dużego obciążenia, co uniemożliwia skuteczne i poprawne technicznie wykonywanie ćwiczenia oraz wymusza schodzenie poniżej 6 powtórzeń w serii (według mnie w treningu masowym nieuzasadnione i bezsensowne jest wykonywanie poniżej 6 powtórzeń, a najlepszy według mnie dla rozwoju masy jest zakres 8–12 powtórzeń),

- przeprostowywanie i blokowanie łokci i kolan podczas wykonywania ćwiczeń, co działa bardzo obciążająco na stawy, bez jakichkolwiek korzyści dla mięśni,

- skracanie lub nadmierne wydłużanie ruchu, podczas gdy mięsień powinien pracować w pełnym zakresie ruchu związanym z pracą mięśnia, a nie w pełnym możliwym zakresie ruchu,

- brak świadomości, które grupy mięśni powinny pracować w danym ćwiczeniu i co za tym idzie zbytnie zaangażowanie innych grup – dotyczy to przede wszystkim ćwiczeń na mięśnie grzbietu i na klatkę, w których wiele osób „odciąża” w/w grupy, pracując głównie rękami,

- brak wyraźnego oddzielenia fazy pozytywnej i negatywnej ćwiczenia, zbyt szybkie opuszczanie lub „puszczanie” swobodnie ciężaru w fazie negatywnej,

- zbyt częste wykonywanie powtórzeń wymuszonych z pomocą partnera (według mnie powinno się je wykonywać tylko w jednym ćwiczeniu, w jednej serii, jeśli nie jesteś początkujący),

- zła postawa przy wykonywaniu ćwiczeń – garbienie się, odciążanie grup mięśniowych takich jak plecy, klatka, brzuch przez nadmierne zaangażowanie kręgosłupa itp.,

- wykonywanie wszystkich ćwiczeń w pasie kulturystycznym – pas należy zakładać tylko do najcięższych ćwiczeń.

Wszystkie wymienione powyżej błędy prowadzą w najlepszym przypadku do braku sukcesu w rozwoju poszczególnych grup mięśniowych, w najgorszym − do długotrwałych, często odnawialnych kontuzji uniemożliwiających ćwiczenie.

I jeszcze jedna uwaga. Jeżeli obejrzycie moje treningi z cyklu „Road to Mr. Olympia”, to zobaczycie, że ćwiczę zawsze ubrany w koszulkę z rękawem, w ochraniaczach na łokcie, czasem też na kolana i w długich spodniach. Zawsze robię rozgrzewkę, czasem dosyć długą. Wynika to oczywiście z obawy przed kontuzją, która na długi czas wykluczyłaby mnie z ćwiczeń albo nawet zupełnie ze startów.

Często widuję na siłowni osoby ćwiczące na dość dużych ciężarach z odsłoniętymi barkami i łokciami, nierzadko w pobliżu włączonego wiatraka albo klimatyzacji. Barki są bardzo podatne na gwałtowne zmiany temperatury. Ból na skutek przewiania jest długotrwały i praktycznie uniemożliwia wykonywanie niektórych ćwiczeń. Raz uszkodzone łokcie czy kolana bardzo słabo się regenerują. Jeśli chcesz je obciążyć musisz je porządnie rozgrzać i utrzymywać w cieple przez cały czas trwania treningu. Ciężkie ćwiczenia na nogi, takie jak przysiady czy wyciskanie na suwnicy, powinno się robić w stabilnym obuwiu sportowym, dobrze trzymającym nogę. Klapki czy sandały zupełnie się do tego nie nadają.

Im bardziej jesteś zaawansowany, tym większą wagę musisz przykładać do szczegółów, żeby nie zrobić z siebie kaleki. Dlatego uważam, że bardzo istotne jest przemyślane podejście do treningu, skupienie na wykonywanych ćwiczeniach oraz zapewnienie odpowiedniej regeneracji potreningowej.

Witam ponownie wszystkich pasjonatów kulturystyki. Tym razem chciałbym napisać kilka słów na temat diety.

W trakcie konsultacji, seminariów i spotkań w klubach fitness wiele osób zadaje mi pytania na temat znaczenia i komponowania diety. Są to pytania całkowicie uzasadnione, ponieważ każdy kto ćwiczy na siłowni, aby ukształtować swoją sylwetkę oraz rozbudować masę mięśniową i oczekuje wymiernych efektów w krótkim czasie, wcześniej czy później orientuje się, że trening, nawet najlepiej przemyślany i wykonany, stanowi tylko część sukcesu, reszta zależy od diety, suplementacji i regeneracji potreningowej.

W niniejszym artykule pragnę wyjaśnić, w jaki sposób komponuję swoją dietę, na czym opieram się przy doborze ilości poszczególnych makroskładników i jakie obserwacje poczyniłem w trakcie kolejnych cykli przygotowawczych do zawodów i okresów pomiędzy nimi.
Uważam, że organizm osoby ćwiczącej pod wieloma względami przypomina organizm chorego – ma zupełnie inne parametry fizjologiczne i biochemiczne, a tym samym zgoła różne (przeważnie większe) zapotrzebowanie na makro- i mikroskładniki niż organizm osoby przeciętnej, niemającej na co dzień zbyt wiele aktywności fizycznej. W związku z powyższym odpowiedni dobór diety i suplementacji powinien mieć dla osób ćwiczących, tym bardziej dla sportowców, znaczenie priorytetowe.

Istnieją pewne ogólne reguły, dawno sprawdzone, którymi należy kierować się przy układaniu diety w zależności od tego czy chcemy chudnąć, czy przytyć. Te zasady dotyczą nas wszystkich i sprawdzają się u większości osób. Jednakże organizm każdego człowieka wykazuje również swoją odrębność, indywidualne reakcje na ilość poszczególnych makroskładników w diecie. Trzeba wziąć pod uwagę, że dopiero te dwa czynniki razem: znajomość ogólnych reguł z jednej strony i reakcji własnego organizmu z drugiej, pozwalają nam na ułożenie diety jak najbardziej adekwatnej do oczekiwanych rezultatów. Istotny jest też fakt, że im bardziej zaawansowana jest osoba ćwicząca, tym więcej szczegółów ma dla niej znaczenie przy planowaniu diety i suplementacji.

Jeśli chodzi o kulturystów, to dieta jest nieodzownym elementem, ze względu na konieczność rozbudowywania i utrzymywania na wysokim poziomie masy mięśniowej, czyli działania wbrew temu, do czego jest zaprogramowany i zdecydowanie dąży nasz organizm. Z punktu widzenia organizmu wszystko, co nie zostanie zużyte na jego potrzeby powinno być odkładane jako zapas na gorsze czasy, czyli jako tkanka tłuszczowa. Utrzymywanie masy mięśniowej jest wysoce nieekonomiczne ze względu na konieczność wydatkowania dużych ilości energii. Podstawową cechą ludzkiego organizmu, którą należy wziąć pod uwagę planując dietę i trening, jest zdolność do bardzo szybkiej adaptacji. Dlatego organizm nie buduje masy mięśniowej „na wyrost”, a jedynie stara się osiągnąć minimum konieczne do sprostania wysiłkowi związanemu z treningiem. Wydawałoby się, że sprawa jest beznadziejna. Jednakże dzięki dobrze dobranej diecie i suplementacji oraz przemyślanym zmianom w reżimie treningowym możemy oszukać własny organizm i sprawić, że stale będzie odczuwał potrzebę zwiększania masy mięśniowej.Jak już pisałem w poprzednim artykule wielokrotne starty w zawodach pozwoliły mi na dość dokładne poznanie reakcji własnego organizmu i wypróbowanie wielu metod treningowych i przygotowawczych. Ta wiedza daje mi możliwość optymalnego, według mnie, wypracowania diety w zależności od rodzaju treningu i fazy przygotowań, w której się aktualnie znajduję. Przejdźmy więc do konkretów.

Cały artykuł można przeczytać w lipcowo-sierpniowym Muscular Development.

Ja i sport

Prawda jest taka, że całe życie coś trenowałem. W podstawówce lekką atletykę: biegi, skoki, a także ping ponga i piłkę nożną. W szkole średniej i na studiach był trójbój siłowy i karate kyokushin. Potem miałem przerwę i przez około pięć lat nie robiłem nic związanego ze sportem. W 2001 roku wróciłem do bardzo intensywnych treningów karate i przez rok trenowałem systematycznie 5–6 razy w tygodniu. Utrzymywałem wtedy wagę około 81 kg, zmieniłem dietę, zacząłem się interesować odżywkami, których rynek był wtedy już dość rozwinięty w Polsce. Po roku treningów moja waga wynosiła 85–86 kg.

W końcu pewnego dnia w lipcu 2002 żona zaprosiła mnie na siłownię. Rekreacyjnie – nie zamierzałem być zawodnikiem. Zacząłem jeść znacznie więcej niż dotychczas, wzbogacałem swoją suplementację o coraz więcej produktów. Waga zaczęła rosnąć, postanowiłem więc sprawdzić, jak bardzo mogę ją zwiększyć. Po kilkunastu miesiącach jadłem po 7–8 tysięcy kalorii dziennie. Paczka ryżu 125 g na posiłek, 1500–1800 g mięsa dziennie, warzywa, owoce i wszystko, na co przyszła mi ochota. Do tego białko, gainery, stacki przedtreningowe, kreatyna, witaminy, aminokwasy proste i rozgałęzione. Ćwiczyłem wtedy na siłowni, na której pojawiał się Piotrek Głuchowski, a Hubert Olborski pracował tam jako instruktor. Zaczęły mi się podobać umięśnione sylwetki zawodników. Po dwóch latach treningów doszedłem do wagi ponad 132 kg i zacząłem myśleć, że ja też mógłbym spróbować swoich sił w zawodach. Poszedłem na konsultację do Piotrka Głuchowskiego i powiedziałem, że chciałbym startować. A on popatrzył na mnie i zapytał, w czym. „No, chyba w kulturystyce” – odpowiedziałem. I tak się to zaczęło. Konsultowałem się z Piotrkiem w sprawie diety, treningu i przygotowań do zawodów. Sam trochę zacząłem czytać na temat odżywek, oglądałem też treningi innych zawodników.
 
Mój debiut w zawodach kulturystycznych

Postanowiłem, że wystąpię w Debiutach 2005 i innych zawodach w sezonie wiosennym, ale docelowo interesują mnie Mistrzostwa Polski, które miały być rozgrywane w Warszawie. Z wagi 132 kg zacząłem powoli schodzić, aby na Debiutach ważyć 97 kg. Potem były Mistrzostwa Śląska w Gliwicach i wreszcie Mistrzostwa Polski w Warszawie. W dzień zawodów, po odwodnieniu i bez ładowania (bo wtedy jeszcze nie wiedziałem, jak robi się ładowanie i czy to w ogóle konieczne) ważyłem 88 kg. Byłem zdecydowanie za płaski, ale poziom odtłuszczenia był naprawdę dobry. Zająłem drugie miejsce za Michałem Krakowskim, które bardzo mnie zadowoliło, chociaż czułem, że stać mnie na zdecydowanie więcej.

Oczywiście można uważać, że to idiotyzm tracić w czasie przygotowań do zawodów 44 kg, ale dla mnie to doświadczenie było z wielu względów bezcenne. Uświadomiłem to sobie po kilku latach. Po pierwsze przygotowania zajęły mi około ośmiu miesięcy. Przez ten czas „utwardziłem” zdobytą wcześniej masę mięśniową, przepaliłem nagromadzoną tkankę tłuszczową, a także dowiedziałem się, jak mój organizm reaguje na trening siłowy, aerobowy oraz zmiany w diecie. Poza tym przestałem tęsknić za dużą wagą. Wiedziałem, że bywa ona bardzo złudna. Dlatego obecnie nie „zapuszczam się” w okresie budowania masy, nie zaniedbuję diety i staram się kontrolować wagę. Wiem, że jeśli nadmiernie się otłuszczę, czekają mnie godziny treningu aerobowego, a to oznacza również utratę masy mięśniowej, bo nikt nie jest w stanie w 100% zapanować nad tym, jak jego organizm spala tkankę tłuszczową. Jeśli dodatkowo przed zawodami ucieknie trochę wody, to okazuje się, że z całego okresu robienia masy zostało niewiele. Wydaje mi się, że wielkim plusem osiągnięcia wagi powyżej 130 kg było to, że obecnie mój organizm bez problemu zwiększa swoją masę i zdecydowanie dąży do 130 kg, dzięki czemu nie mam ograniczeń w robieniu masy. Nie próbowałem osiągnąć wyższej wagi, ponieważ nie uważam tego za konieczne. Wiem natomiast, że byłoby to zbyt duże obciążenie dla całego mojego organizmu, a zwłaszcza dla moich stawów.
 
Moja kariera

Po MP w Warszawie wystartowałem jeszcze w Kraśniku. Uważam, że na tych właśnie zawodach osiągnąłem po raz pierwszy wygląd, sylwetkę oraz poziom odtłuszczenia i przygotowania, jakiego oczekiwałem od siebie. Następny start i wygrana w PP 2005 w Gdańsku stały się dla mnie przepustką do startów międzynarodowych. Muszę też przyznać, że trafiłem na bardzo dobry czas w kulturystyce. Pojawiło się nowe imprezy (m.in. Elite Tour), można było startować w międzynarodowych imprezach za granicą i wygrać spore nagrody finansowe. W latach 2007–2008 startowałem po kilkanaście razy w roku. Konieczność częstego przygotowywania się do startów dała mi ogromną wiedzę na temat reakcji mojego organizmu w zależności od wybranej metody przygotowań. Miałem czas na eksperymenty i ocenę ich rezultatów w konkretnych zawodach. Znacząco poszerzyłem też swoją wiedzę na temat treningu, diety i suplementacji. Zacząłem odnosić sukcesy.

Myśl o zostaniu zawodowcem przychodziła stopniowo. Początkowo byłem temu przeciwny. Wiedziałem, że ciężko jest się przebić, że na ocenę zawodnika składa się wiele czynników niezależnych od niego samego, że jest to inwestycja bardzo niepewna, a ja nie mam nieograniczonego czasu i środków. Po zdobyciu tytułu MŚ w kategorii open w Korei w 2007 roku powoli zacząłem rozważać możliwość przejścia na zawodowstwo. Dodatkowo na mojej decyzji zaważył fakt, że z kalendarza imprez zniknęły niektóre zawody, a w innych pojawiły się ograniczenia dotyczące udziału w nich. To oznaczało dla mnie znacznie mniej okazji do startów i wygrywania nagród finansowych. Nie cieszyła mnie już myśl o zostaniu czwarty raz mistrzem świata amatorów ani kolejny tytuł w kategorii open. Tutaj nie widziałem już dla siebie wyzwań sportowych i możliwości rozwoju, a czułem, że mam potencjał i jeszcze mogę się rozwijać. Postanowiłem więc spróbować szczęścia w lidze zawodowej. Dzięki pomocy pana Pawła Filleborna w lipcu 2009 roku otrzymałem kartę Pro i mogłem wystartować w swoich pierwszych zawodach w Tampie i Dallas. Rzecz jasna nie obyło się bez problemów, ale o tym opowiem innym razem.

Kulturystyka na poziomie wyczynowym to drogi sport. Dodatkowo jeśli się mieszka poza USA, a większość zawodów odbywa się właśnie tam (czasem w Australii i Nowej Zelandii, bardzo rzadko w Europie), dochodzą do tego koszty przejazdów, pobytu itp. Już wcześniej wiedziałem, że bez sponsora sobie nie poradzę. Szukałem odpowiedniej firmy przez ponad rok. W każdym wywiadzie mówiłem, że poszukuję sponsora, prowadziłem rozmowy z wieloma firmami, które na ogół nie były zainteresowane moim przejściem na zawodowstwo lub nie były w stanie sprostać moim wymaganiom, które, przyznaję, nie były małe, ale starannie i skrupulatnie przemyślane. Aż wreszcie odezwała się do mnie hiszpańska firma związana z branżą suplementów diety i prasy kulturystycznej Nutrytec Sport & Health, z którą nawiązałem współpracę i która obecnie jest moim sponsorem. Dzięki temu mogę startować bez ograniczeń i myśleć realnie o zajmowaniu coraz lepszych miejsc. Mój sponsor okazał się bardzo elastyczny w ustalaniu warunków współpracy i rzetelny w dotrzymywaniu wszelkich ustaleń. Jestem bardzo zadowolony z tego, co razem wypracowaliśmy, i mam nadzieję pozostać długo w Nutrytec Team, tym bardziej, że w najbliższym czasie odżywki tej firmy pojawią się w sprzedaży również na polskim rynku. Wspólnie z Nutrytec będę pracował nad kilkoma liniami produktów, które będą miały sprostać różnym gustom i wymaganiom klientów – m.in. Pro Line przeznaczona dla zawodników i fanatyków kulturystyki.