Często spotykam się z tym pytaniem, na wielu forach czy w siłowni, często też widuję kobiety wykonujące, coś co im się wydaje jest treningiem siłowym, niekiedy nawet prowadzą je trenerzy, ale wynik niestety nie jest zadowalający. Gdy przez pewien czas chodzenia na siłownie kobieta nie zauważa widocznych zmian w swojej sylwetce, rezygnuje. Co powoduje tę frustracje? Postaram się to wyjaśnić.

Po pierwsze zauważyłem, że kobiety uważają, że ich trening powinien wyglądać inaczej niż trening mężczyzn, bo nie chcą urosnąć i wyglądać jak „kulturystki” – ich celem jest tylko pozbycie się tkanki tłuszczowej i ujędrnienie tzw. „opornych obszarów” (zwykle są to biodra, nogi, pośladki, brzuch i ramiona). Co jednak znaczy „ujędrnienie”? To nic innego niż pogrubienie włókien mięśniowych i zwiększenie ich gęstości. Mówiąc prostym językiem – wzrost masy mięśniowej. A jeżeli to jest waszym celem, dlaczego się tego tak boicie?

Jak dokładnie organizm zwiększa masę mięśniową i co go to tego zmusza?

Zwiększenie masy mięśniowej to nic innego jak adaptacja organizmu do bodźców siłowych. Ciężki trening powoduje mikrourazy tkanek mięśniowych, znane jako „zakwasy”. Gdy te mikrourazy się goją, żeby uniknąć kolejnych urazów przy podobnym wysiłku, organizm pogrubia włókna mięśniowe. Czyli po jakimś czasie trening o pewnym stopniu intensywności nie robi na nas żadnego wrażenia, bo organizm się do niego przyzwyczaił. Musimy więc zwiększyć intensywność, żeby znowu narazić naszą tkankę mięśniową na mikrourazy. Dlaczego więc widuje się panie, które miesiącami wykonują te same ćwiczenia ze sztangielkami po 2 kg? Rozumiecie teraz, dlaczego taki trening nigdy nie będzie skutkował?

IGF-1 i IGF-1 LR3

IGF-1 to insulinopodobny czynnik wzrostu produkowany w wątrobie i niektórych innych tkankach w odpowiedzi na zwiększony poziom HGH we krwi (HGH w tym przypadku działa jako hormon sygnalizujący, powodując wydzielanie IGF-1). IGF-1 posiada efekt stymulujący wzrost prawie każdej komórki w organizmie człowieka, szczególnie komórek mięśni szkieletowych, kości, tkanki łącznej, wątroby, nerek, skóry i płuc. Oprócz posiadania efektów insulinopodobnych, IGF wpływa na rozwój komórek i syntezę DNA.

Przyjmując syntetyczny IGF, możemy liczyć na efekt insulinopodobny, bo IGF-1 jest w stanie aktywować receptor insulinowy, choć w nieco mniejszym stopniu niż insulina. Skutkuje to zwiększonym transportem glukozy i aminokwasów wewnątrz komórek mięśni szkieletowych, zwiększa syntezę i zatrzymywanie glikogenu wewnątrz komórek oraz nawodnienie komórki i jej rozmiar. Wiąże się z tym gigantyczne uczucie pompy podczas treningów, a także szybkie zwiększenie masy ciała i obwodów w dość krótkim czasie, jeżeli spożycie węglowodanów jest wysokie. Efekty insulinopodobne mogą również powodować zmniejszenie poziomu cukru we krwi i doprowadzić do łagodnej hipoglikemii, jeśli podaż węglowodanów jest za niska. Jednak nie jest to hipoglikemia zagrażająca życiu – jak w przypadku zużycia dużej dawki syntetycznej insuliny.

IGF-1 na rynku występuje w kilku postaciach. Pierwsza to czysty rekombinantny IGF-1. Jest to postać mało efektywna, bo czysty peptyd posiada bardzo krótki okres półtrwania w organizmie i po podaży szybko zostaje rozkładaożonyny w nerkach i wydalaony z moczem. Jego półtrwanie wynosi zaledwie kilka minut. Druga postać to kompleks IGF-1 i białek wiążących IGF-1 – IGFBP3. W takiej postaci występuje syntetyczny IGF-1 dostępny w sieci aptecznej – mekasermina, znana pod nazwą handlową Increlex. IGF-1 LR3 to postać IGF-1, w której kwas glutaminowy został zmieniony na argininę w pozycji 3 i zostało dodane 13 kolejnych aminokwasów. Ta postać również przeciwdziała rozkładowi i wydłuża czas działania peptydu do około 24 godzin.

I tu napotykamy kolejny problem. Jak już pisałem, IGF-1 potrafi stymulować wzrost prawie wszystkich komórek w organizmie człowieka. Używając niezmodyfikowanego IGF-1 i podając peptyd miejscowo (na przykład w trenowany mięsień), unikamy efektów ogólnoustrojowych ze względu na krótki okres życia peptydu. Podając jednak IGF-1 LR3, musimy liczyć na efekty ogólnoustrojowe, z których chyba najbardziej niepożądany to wzrost narządów wewnętrznych i kości. Częściowo ten wpływ można ograniczyć, zwiększając wrażliwość niektórych receptorów na IGF-1 (czyli mocno trenując). Trening zwiększa czujność receptorów w mięśniach szkieletowych – w tym czasie czujność receptorów narządów wewnętrznych pozostaje taka sama. Przyjmując najmniejszą możliwą dawkę IGF-1 LR3, chcemy aktywować większość receptorów właśnie w mięśniach szkieletowych, a nie gdzie indziej. Tak czy inaczej musimy się liczyć z działaniem ogólnoustrojowym w przypadku tego środka. Takich efektów nie można uniknąć i trzeba brać to pod uwagę.

Peptydy – z czym to się je

Pewnie natknęliście się na opisy tych substancji w Internecie – szczególnie ostatnio zyskują one  popularność. W większości są to leki będące w trakcie badań klinicznych, jeszcze niezarejestrowane jako substancje lecznicze. Producenci kuszą niesamowitymi właściwościami, atrakcyjną ceną, a przede wszystkim tym, że oferowane przez nich środki są legalne. To prawda – w przeciwieństwie do leków zarejestrowanych substancje te są całkowicie legalne. Można je  posiadać i importować, ale nie mogą być używane przez ludzi. Nikt nie zabrania nam sprowadzać ich dla naszych ukochanych szczurów laboratoryjnych, aby nabrały trochę masy mięśniowej i zgubiły zbędny tłuszcz, he he. Scharakteryzuję tutaj kilka z tych substancji.
 
GHRP-6 i Hexarelin

Są to uwalniacze hormonu wzrostu, czyli faktory działające na przysadkę i powodujące krótkotrwały wyrzut HGH do krwi. Zwykle najwyższe stężenie HGH we krwi odnotowuje się po 30 min od podaniu środka, a po 4 godz. poziom HGH we krwi spada do poziomu wyjściowego. Z tego względu optymalne jest podawanie tych peptydów 2−3 razy dziennie, żeby chociaż trochę ustabilizować poziom HGH we krwi i spowodować większy wyrzut czynników wzrostu. GHRP-6 dodatkowo ma ciekawą właściwość (Hexarelin nie wykazuje takiego działania). Powoduje produkcję greliny, hormonu wydzielanego przez ścianę żołądka, powodującego uczucie głodu. Z tego powodu, zażywając ten środek, możemy oczekiwać znacznego wzrostu masy ciała (niekoniecznie dobrej jakości).
dawkowanie – ok. 200 mg dziennie
wygląd – liofilizowany proszek do rozpuszczania
przechowywanie – w temperaturze 2–6°C
rozpuszczalnik – sterylna woda
 
Melanotan 1 i 2

Są to analogi naturalnego hormonu a-MSH. Działają przez zwiększenie melanogenezy, czyli syntezy melaniny, hormonu powodującego pigmentację skóry. Przeprowadzone do tej pory badania wykazały, że melanotan jest około 1000 razy silniejszy niż naturalny hormon a-MSH. W przyszłości ten lek pewnie znajdzie zastosowanie w profilaktyce melanomy (raka skóry). Melanotan 2 dodatkowo posiada właściwości zwiększające libido. Z własnych obserwacji wiem, że ten środek jest niesamowicie skuteczny. Zaledwie po 3–4 dniach stosowania kolor mojej skóry znacznie się zmienił, wyglądałem nawet trochę nienaturalnie. Być może przy dłuższym stosowaniu można osiągnąć barwę, której nigdy się nie osiągnie podczas zwykłego opalania. Dla osób ze skórą typu 1. (opalających się na czerwono) ten środek to prawdopodobnie ostatnia deska ratunku. Dzięki niemu mogą się normalnie opalać, nie korzystając z kilku warstw kremu z SPF 30.
dawkowanie – na początek około 0,5–1 mg codziennie, później, po osiągnięciu oczekiwanego koloru, dawka podtrzymująca to około 0,5 mg, 3 razy w tygodniu; w ciągu pierwszych 4–5 dni od rozpoczęcia kuracji występują dość znaczące efekty uboczne – nudności i jadłowstręt, które można łagodzić, podając mniejszą dawkę środka (dolegliwości ustępują całkowicie po około tygodniu stosowania)
wygląd – liofilizowany proszek do rozpuszczania
przechowywanie – liofilizat w zamrażarce (około -20 st. C), roztwór w temperaturze 2–6°C, należy zużyć w ciągu dwóch tygodni
rozpuszczalnik – sterylna woda; uwaga! – nie używać roztworu NaCl
 
CJC-1295

Jest on również uwalniaczem HGH, posiada jednak duże powinowactwo do albumin krwi, co w efekcie chroni go przed degradacją enzymatyczną i znacznie wydłuża czas działania.  Okres półtrwania tej substancji we krwi wynosi 5–8 dni! Mamy więc długo działający analog HGH, który możemy podawać tylko raz w tygodniu. W dodatku CJC ma właściwości promujące sen głęboki odpowiadający w największym stopniu za regenerację i wzrost mięśni. Brzmi za pięknie, żeby było prawdziwie? Większość producentów oferujących CJC-1295 tak naprawdę sprzedaje krótko działający analog – GRF 1-29. Robią tak dlatego, że cena prawdziwego CJC jest zaporowa, a jego produkcja wymaga technologii, której większość chińskich producentów po prostu nie posiada. Więc w czym różnica? Otóż GRF działa tak samo jak wyżej wymienione substancje, a więc niestety musimy go podawać kilkakrotnie w ciągu dnia. Również dlatego nie ma w Internecie zbyt wielu pozytywnych opinii na temat CJC, chociaż teoretycznie wydaje się dużo lepszy niż nawet zwykły HGH. Po prostu testujący przyjmowali GRF 1 raz w tygodniu, w wyniku czego podwyższony poziom HGH mieli tylko przez 4 godz. w ciągu 7 dni!

dawkowanie prawdziwego CJC-1295– około 2 mg tygodniowo
wygląd – liofilizowany proszek do rozpuszczania
przechowywanie liofilizatu i roztworu – w temperaturze 2–6°C
rozpuszczalnik – woda sterylna
 

Układanie cykli, czyli jak z głową podejść do sprawy

Witam wszystkich! Siedząc na forach kulturystycznych (i nie tylko) od pewnego czasu, zauważyłem często powtarzające się pytania typu: „Mam środek A i środek B. Nie wiem, co z tym zrobić?” Albo: „Czy może zamiast A trzeba wziąć C? Niech ktoś mi doradzi!” Skąd biorą się tego typu wątpliwości? Po pierwsze, na rynku mamy coraz więcej substancji do wyboru, a po drugie – nie ma żadnej łatwo dostępnej informacji jasno określającej, czego naprawdę potrzebujemy dla uzyskania konkretnego wyniku. No i po trzecie – dochodzi do tego nasze lenistwo. Spróbuję to wszystko sensownie uporządkować. Oczywiście takie sprawy jak to, czy jesteście przygotowani albo czy posiadacie oryginalne środki, pozostawiam na boku. Po prostu nie mam na to żadnego wpływu, a nawet jakbym miał, to i tak nie chce mi się nikogo pouczać Wszystkie SAA to oczywiście pochodne testosteronu (za wyjątkiem kilku egzotycznych substancji tzw. sterydów projektowanych). Środki te zostały stworzone w celu zmniejszenia wykrywalności i pochodzą od innych hormonów sterydowych (np. estrogeny, progesteron).

SAA dzielimy na 3 główne grupy:

Pochodne testosteronu
Pochodne 19-nortestosteronu (nandrolonu)
Pochodne dihydrotestosteronu

Pierwsza grupa to oczywiście testosteron oraz substancje takie jak boldenon i metandienon (metyloboldenon). Są to zwykle, podstawowe substancje, które w większym lub mniejszym stopniu mają zdolność do aromatyzacji. Łatwo przyłączają się do białek wiążących hormony płciowe (SHBG) ograniczające ich aktywność. Mogą również konwertować się do mocniejszych androgenów przez enzym reduktazę (np. testosteron konwertuje się do dihydrotestosteronu, boldenon do dihydroboldenonu itp.). Zwykle konwersja ta jest odpowiedzialna za większość androgennych skutków ubocznych, których doświadczamy, używając tych substancji.

Druga grupa to związki takie jak nandrolon, trenbolon i pochodne – MENT (trestolon). Związki te wykazują bardzo mocne powinowactwo z receptorem androgennym, o wiele mocniejsze niż w przypadku zwykłych pochodnych testosteronu. Druga rzecz to zdolność aktywacji receptora progesteronowego, co skutkuje spadkiem libido, bardzo mocnymi wahaniami nastroju (podobnie się dzieje u kobiet podczas menstruacji!). Dlatego środki te nigdy nie powinny być używane w cyklu samodzielnie

Trzecią grupę stanowią związki takie jak stanozolol, masteron, oksandrolon i primobolan. Ich charakterystyczne cechy to mocne wiązanie się z receptorem (chociaż nie zawsze – jak np. w przypadku stanozololu), brak aromatyzacji oraz zdolność do o wiele mocniejszego wiązania się z białkami SHBG niż pochodne testosteronu i nandrolonu, co czyni te związki mało efektywnymi, kiedy są stosowane oddzielnie. Bardzo skutecznie wychwytują SHBG, ale do receptora androgennego w mięśniach dociera ich bardzo mała ilość. Jednak, jak sami pewnie się domyśliliście, są w stanie uwolnić z SHBG więcej aktywnych związków pochodnych testosteronu i nandrolonu. Również brak aromatyzacji w przypadku tych środków prowadzi do zwiększenia całkowitego poziomu androgenów we krwi i zmniejszenia poziomu estrogenu, co skutkuje „twardszym” i bardziej zarysowanym wyglądem. Oczywiście procent tłuszczu w organizmie musi być odpowiednio niski.