Najnowsze badanie przeprowadzone w Mayo Clinic dało interesujące rezultaty. Kobietom z upośledzoną produkcją hormonów podawano 50 mg DHEA dziennie przez okres 12 tygodni. Zaobserwowano u nich podwyższony poziom siarczanu DHEA i androgenów, jednakże stosowana terapia nie miała żadnego wpływu na kondycję fizyczną, kompozycję ciała, czy metabolizm białek. Interesujące jest to, że podwyższeniu uległ również poziom testosteronu i androstenedionu, co sugeruje, że DHEA zażywany doustnie może zostać przemieniony w te hormony w organizmie kobiet. Niestety to badanie nie zostało przeprowadzone na zdrowych, dorosłych ochotniczkach, u których poziom testosteronu i androstenedionu jest na normalnym poziomie.
Starsze badanie przeprowadzone przez UCSD pokazało, że po zastosowaniu 100 g DHEA, poziom IGF-1 w surowicy krwi kobiet ulega podwyższeniu. U kobiet (ale nie u mężczyzn) poziom testosteronu i androstenedionu uległ podwyższeniu do wielkości przekraczającej wartości charakterystyczne dla osób młodych. Jednakże spowodowało to zwiększenie ogólnej masy ciała u kobiet przy jednoczesnym braku spadku ilości tkanki tłuszczowej. Na szczęście dla facetów, stosowanie tego suplementu przez nich wywołało u nich zwiększenie siły i minimalne obniżenie ilości tkanki tłuszczowej.
Cały artykuł można przeczytać w majowym "Muscular Development"
To świetne pytanie! Od dawna już odczuwałem potrzebę przedstawienia w środowisku kulturystów innych tematów z zakresu medycyny, niż ortopedia. To zagadnienie pewnie zainteresuje zarówno mężczyzn, jak i kobiety. Powtarzają one: "Właśnie, dlaczego nie ma czegoś takiego? Najwyższy czas, aby faceci wzięli na siebie odpowiedzialność!".
Dlaczego nie ma doustnych środków antykoncepcyjnych dla mężczyzn? Ma na to wpływ wiele czynników, ale najważniejszym powodem jest to, że o wiele łatwiej jest powstrzymać uwolnienie jednej komórki jajowej raz na miesiąc, niż zatrzymać miliony plemników, uwalnianych nawet i codziennie. Ponadto, zahamowanie produkcji hormonu luteinizującego (LH) i folikulotropowego (FSH) w przysadce mózgowej, które pobudzają produkcję testosteronu i spermatogenezę, spowodowałoby w organizmie zanik impulsów wzbudzających cechy męskie - chyba, że do wstrzymania produkcji LH i FSH używa się testosteronu, nie ma wtedy problemu z pobudzeniem cech męskich. Niestety, wiele badań wykazuje, że podawanie samego testosteronu, redukuje u większości mężczyzn produkcję nasienia jedynie o około 60%.
Podstawą męskiej antykoncepcji hormonalnej jest zahamowanie produkcji plemników poprzez przerwanie działania hormonów na osi podwzgórze-przysadka-jądra, czyli: gonadoliberyny (GnRH), LH, FSH i testosteronu. W związku z tym, obecnie za najbardziej obiecujący kierunek prac nad antykoncepcją hormonalną u mężczyzn, uważa się próby kliniczne z zastosowaniem testosteronu w kombinacji z syntetycznymi gestagenami lub stymulantami wydzielania gonadotropin (jak GnRH).
Cały artykuł można przeczytać w kwietniowym"Muscular Development"
Zdecydowanie tak. Badania przeprowadzone na Uniwersytecie w Pittsburghu podchodziły do tematu urazów mięśni wieloaspektowo. Proces urazu mięśni jest mechanizmem złożonym. Pozwólcie, że trochę go przybliżę.
Gdy nastąpi uraz mięśnia, w wyniku bądź nadwyrężenia, (które zdarza się najczęściej), kontuzji, skaleczenia bądź niedokrwienia, proces gojenia podzielony jest na wyraźne fazy. Najpierw następuje degeneracja zniszczonej tkanki. Podczas gdy włókna mięśniowe ulegają rozdarciu, zaczynają się rozpadać. Następuje to równolegle z procesem zapalnym. Komórki zapalne przenikają do uszkodzonego miejsca i rozpoczynają usuwanie zniszczonych włókien mięśniowych, równocześnie uwalniając wiele czynników wzrostu i cytokin, których rolą jest uaktywnianie kolejnych faz regeneracji.
Czynniki wzrostu uwalniane w trakcie procesu zapalnego, takie jak IGF-1 i TGFb-1, stymulują spoczynkowe prekursorowe komórki, które uczestniczą odpowiednio we wzroście mięśni i tworzeniu blizny. W trakcie tego procesu widoczna jest równowaga pomiędzy tworzeniem blizny przez fibroblasty i budowaniem nowych włókien mięśniowych przez mioblasty. Miostatyna to białko podobne do TGFb-1, które po pojawieniu się, stymuluje tworzenie blizny, równolegle zahamowując proliferację mioblastów i ich różnicowanie do nowych włókien mięśniowych. Wszystkie urazy mięśni, zakładając, że będą to urazy poważne, zaskutkują ostateczną fazą zwłóknienia komórek mięśniowych lub tworzeniem blizny. Gdy w mięśniu tworzona tworzy jest się blizna, deformuje ona kształt brzuśca, obniża jego siłę i zwiększa ryzyko ponownego urazu. Dlatego też korzystne jest ograniczanie tworzenia blizn. Typowe leczenie urazów mięśni polega na korzystaniu z fizycznych sposobów takich jak lód, ciepło, ultradźwięki, stymulacjaę prądem, kompresjaę i fizykoterapięa. Leczenie farmakologiczne urazów mięśniowych polega na kontrolowaniu zapalenia przy użyciu niesteroidowych leków antyzapalnych i innych środków zmniejszających ból. Jednakże wiele badań podkreśla korzyści, jakie wywiera proces zapalny wywiera na regenerację mięśni, skracanie czasu tej regeneracji oraz na częstotliwość późniejszych urazów. Po raz kolejny podkreślam, iż proces zapalny jest niezbędny, gdyż dzięki niemu do miejsca urazu dostarczane są czynniki wzrostu, cytokiny i prostanoidy.
Jeśli więc nie powinniśmy ograniczać zapalenia, to jak możemy przyśpieszyć proces regeneracji? Jest kilka innych sposobów. Po pierwsze można stymulować regenerację poprzez zwiększanie proliferacji i różnicowania mioblastów. Można to spowodować zwiększając proces zapalny lub podając czynniki wzrostu. Nasze laboratorium udowodniło, że korzystanie z inhibitora cyklooksygenazy 2 (COX-2), czynnika zahamowującego proces zapalny, obniża proliferację mioblastów i zwiększa udział TGFb-1 w tworzeniu blizny. Z drugiej strony stosowanie prostanoidów, takich jak prostaglandyna F2a, może stymulować syntezę białek w mięśniach i ich wzrost. Po drugie, możemy zahamować tworzenie się blizny. I co więcej możemy również rozbić tkankę blizny, która już się uformowała.
Wielokrotne badanie badania przeprowadzone na uniwersytecie w Pittsburghu w Laboratorium Wzrostu i Rozwoju, miały za zadanie wyszukać wskazać związek, który mógłby stymulować procesy regeneracji. Mimo iż wiele czynników wzrostu może stymulować wzrost i różnicowanie, to IGF-1 jest zdecydowanie najlepszy, jeśli chodzi o wykonywanie tego zadania. Terapia przy użyciu IGF-1 może być świetnym rozwiązaniem problemu leczenia urazów mięśni pod warunkiem, że związek ten zostanie podany w początkowym stadium procesu, gdyż stymuluje on proliferację mioblastów. Jednakże wraz z postępem regeneracji następuje akumulacja fibroblastów i IGF-1 może również zacząć stymulować te tworzące blizny komórki.
Aktualnie próbuje się ulepszać regeneracyjne działanie wielu środków, posiadających właściwości zahamowujące włóknienie mięśni i przesuwających równowagę w kierunku regeneracji włókien mięśniowych. Nowe w tej dziedzinie badania przeprowadzone w naszym laboratorium pokazały, że TGFb-1 jest substancją najbardziej przyczyniającą się do formowania blizn w tkance mięśniowej. Inne laboratoria również sugerują, iż miostatyna, białko z nadrodziny TGF, przyczynia się do włóknienia mięśni. W naszym laboratorium udało się nam znaleźć wiele inhibitorów TGFb-1. Jednym z nich jest decorin, proteoglikan bogaty w leucynę będący inhibitorem zarówno TGFb-1, jak i miostatyny. Wstrzyknięcie tego związku bezpośrednio do uszkodzonych mięśni zwiększa regenerację włókien i redukuje tworzenie się blizny. Drugim związkiem jest suramin, lek antypasożytniczy zahamowujący TGFb-1 i miostatynę, który równolegle w znaczący sposób stymulujący stymuluje regenerację tkanki mięśniowej. Warto nadmienić, iż istnieje bardzo mało badań pokazujących postęp w regeneracji siły.
Innym czynnikiem znacząco poprawiającym regenerację mięśni jest bloker receptorów angiotensyny II. Tego typu leki są zazwyczaj przepisywane w leczeniu nadciśnienia (wysokiego ciśnienia krwi). Badania pokazały, że blokowanie receptorów angiotensyny ogranicza produkcję TGFb-1 w różnych organach. Nasi badacze udowodnili, że blokery receptorów angiotensyny II, Iosartan czy Cozaar, mają zdolność ograniczania włóknienia mięśni szkieletowych i poprawiają regenerację w sposób zależny od dawki. Jednakże zażywanie tych substancji niesie za sobą ryzyko obniżania ciśnienia krwi.
Są również i inne sposoby, w jakie można stymulować naprawę mięśni, jednakże badania z ich udziałem są trochę bardziej dyskusyjne. Nandrolon, kortyzon i zabiegi fizykalne takie jak ultradźwięki czy stymulacja prądem, mogą przyspieszać regenerację, jednakże dane dotyczące długotrwałego funkcjonowania mięśni po wyzdrowieniu są dyskusyjne. Gdy blizna już powstanie, bardzo trudno jest ją usunąć. Można tego dokonać chirurgicznie, co jednak wiąże się z wysokim ryzykiem pojawienia się nowej blizny, lub chemicznie, biorąc udział w programach eksperymentalnych. Wykorzystuje się w nich często metaloproteinazy i inne enzymy proteolityczne, jednakże działanie tych substancji jest często nieprzewidywalne. Najlepiej jest leczyć urazy jak najwcześniej, gdyż dzięki temu unikniemy tworzenia blizn.
Inne związki, jak selektywne modulatory receptorów androgenowe androgenowych i inhibitory miostatyny, mają niesamowity potencjał, gdy chodzi o poprawę regeneracji uszkodzonych mięśni. Jak już wspomniałem wcześniej, inhibitory miostatyny są już produkowane, jednakże niestety wywołują one efekty uboczne. Na przykład suramin, lek antypasożytniczy, jest substancją toksyczną, wywołującą reakcję uczuleniową u jednego na 20000 zażywających ją pacjentów. Związek ten może wywoływać symptomy neurologiczne, wysypki, niewydolność nadnerczy, anemię i uszkodzenie nerek. Ryzyko agranulocytozy (utraty ochronnych białych ciałek krwi) może doprowadzić do wystąpienia stanu tak niebezpiecznego jak AIDS, objawiającego się ciężkimi, zagrażającymi życiu infekcjami. Stosowanie leku takiego jak Cozaar, nie będąc podbez obserwacją nadzoru specjalistów, może doprowadzić do niebezpiecznego spadku ciśnienia krwi i co za tym idzie do zawału serca.
Dlatego też miejcie oczy i uszy otwarte. Na rynku dostępnych jest wiele leków posiadających właściwości polepszające regenerację uszkodzonych mięśni. Jednakże, co ważniejsze, po poważnym urazie powinno się jak najszybciej zacząć leczenie.
Nie czekaj dłużej! Nie ignoruj bólu, bo może to doprowadzić do konieczności operacji ścięgna. Pierwszą rzeczą, jaką powinieneś zrobić to skontaktować się z chirurgiem ortopedą. Może on zalecić wykonanie rezonansu magnetycznego (z ang. MRI, Magnetic Resonance Imaging), aby zorientować się, jaka jest jakość twojego ścięgna. Jeśli to tylko łagodne zapalenie ścięgna, to będzie oznaczało to zastosowanie modyfikacji w aktywności fizycznej oraz fizykoterapię. Jeśli występuje umiarkowane zapalenie ścięgna, to możliwa będzie fizjoterapia w połączeniu albo z pozaustrojową terapią falą uderzeniową, zastrzykami z osocza bogatego w płytki krwi bądź opracowanie chirurgiczne ścięgna przy pomocy techniki Topaz. Jeśli mamy do czynienia z poważną tendinopatią lub gdy ścięgno jest częściowo rozerwane, powinieneś rozważyć założenie szwów po to, aby polepszyć ułożenie rzepki.
Rehabilitacja staje się trudniejsza wraz z postępem choroby. Dodatkowo, dla mnie, jako chirurga, jest dużo ciężej naprawić ścięgno, które przez lata ulegało degeneracji, niż to, w którym nastąpiły minimalne zmiany. W ciężkich przypadkach może być konieczny przeszczep ścięgna lub zastosowanie innych metod, aby nastąpiła prawidłowa naprawa uszkodzonego ścięgna. Po zabiegu chirurgicznym rehabilitacja może zająć od trzech do sześciu miesięcy. Więc po raz kolejny powtarzam, nie czekaj!
Wejdźcie na moją nową stronę victorprisk.com! Gratuluję mojej narzeczonej Jennifer Toth z okazji zajęcia drugiego miejsca na NPC Team Universe and Figure National Championships! Ma teraz kartę zawodowca IFBB. Jest także dietetykiem i może pomóc wam w ustalaniu diety przedstartowej. Możecie się z nią skontaktować pod adresem e-mail jenleatoth@aol.com.
Rozdarcie typu SLAP nie oznacza wcale, że trenowałeś jak jakiś heros. Jest to całkiem pospolity uraz, pojawiający się często u sportowców podnoszących ciężary. SLAP oznacza „górny obrąbek od przodu ku tyłowi” (z ang. Superior Labrum from Anterior to Posterior) i zdecydowanie jest to zdradliwa kontuzja, zwłaszcza dla nadgorliwych sportowców. Aby wyjaśnić, na czym ten uraz polega, muszę zagłębić się w anatomię mięśnia dwugłowego ramienia. Nie uciekajcie, znajomość anatomii jest niezbędna, aby rozumieć funkcjonowanie organizmu i maksymalnie rozwijać muskulaturę!
Staw barkowy jest stawem kulistym, składającym się z płytkiej panewki zwanej dołem stawowym. Panewka ta jest pogłębiona dzięki otaczającej chrząstce nazwanej obrąbkiem stawowym. Mięsień dwugłowy złożony jest z głowy długiej i krótkiej, a ich przyczepy mieszczą się w różnych częściach ramienia. Głowa krótka rozpoczyna się na wyrostku kruczym, natomiast głowa długa wchodzi w staw barkowy i przyczepia się do kości i obrąbka stawowego na szczycie dołu stawowego. Gdy w miejscu przyczepienia bicepsa do stawu obrąbek ulegnie naderwaniu przednio-tylnemu, to taki uraz nazywamy naderwaniem typu SLAP. Jeśli mięsień dwugłowy całkowicie oderwie się od stawu, może dojść do deformacji mięśnia.
Naderwania typu SLAP mogą przybierać różne formy. Najczęstszą jest degeneratywne wystrzępienie obrąbka bez oderwania się mięśnia dwugłowego. Fizykoterapia lub zwykły zabieg chirurgiczny to typowe metody leczenia tej kontuzji. W innych typach, obrąbek może oderwać się od panewki stawowej. W takim przypadku niezbędna jest interwencja chirurgiczna. Rehabilitacja wymaga usztywnienia stawu do czasu zrośnięcia się uszkodzonych jego części. W tym okresie kładzie się nacisk na ćwiczenia o ograniczonym zasięgu ruchu. Gdy już ruch będzie możliwy, rozpoczynają się ćwiczenia siłowe i sportowiec może stopniowo powrócić do podnoszenia ciężarów w ciągu 4–6 miesięcy. Najgroźniejszy typ rozerwania wiąże się z przejściem obrąbka przez ścięgno mięśnia dwugłowego. Gdy dochodzi do takiego urazu, przeprowadza się zabieg skrócenia ścięgna. Ścięgno odcina się od panewki i obrąbka i ponownie przyłącza za pomocą śrub w innym miejscu stawu. Tego typu zabieg może pomóc zapobiec utworzeniu ewentualnych deformacji, które w przypadku całkowitego zerwania ścięgna i tak by powstały. Rehabilitacja przebiega mniej więcej podobnie jak w poprzednio opisanym przypadku.
Ktoś mógłby się zapytać: skąd wiadomo, że zaszło rozerwanie typu SLAP? Moja odpowiedź brzmi następująco. Tylko dociekliwy chirurg ortopeda wyposażony w rezonans (MRI) może zdiagnozować ten problem. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli zacznie doskwierać wam tępy pulsujący ból w stawie, pogarszający się po wysiłku fizycznym, to może to oznaczać rozerwanie typu SLAP. Bark może również boleć w nocy w trakcie spoczynku. Ćwiczenia wymagające wypychania, takie jak pompki czy wyciskanie na ławce skośnej, mogą równie często wywołać ból. Jeśli ból nie ustępuje i wpływa na przebieg treningu, lepiej skontaktować się z lekarzem i to szybciej niż później.
Trenerzy, lekarze sportowi i sami sportowcy wykorzystują wiele różnych typów taśm. Bardziej złożony układ taśm, który często mają na sobie kobiety grające w siatkówkę plażową nazwany jest taśmami Kinesio. Literatura medyczna nie jest zbyt dokładna, jeśli chodzi o techniki wykorzystujące te taśmy, więc musiałbyś spróbować poszukać informacji na własną rękę.
Zwolennicy taśm Kinesio sugerują, że poprzez poprawianie przepływu limfy, obniżanie bólu i zwiększanie propioreceptorowej stymulacji mięśni, taśmy te polepszają kondycję. Wpływ wywierany przez taśmy na mięśnie, może być korzystny szczególnie, gdy chcemy poprawić funkcjonowanie mięśni czy wspomóc uszkodzony staw. Niestety badanie wykonane na Tajwanie nie stwierdziło znaczącego wzrostu siły mięśni po 12-godzinnym użyciu taśm. Jednakże doświadczenie przeprowadzone na Warszawskiej Akademii Medycznej pokazało, że po 24 godzinach noszenia taśm, ilość jednostek motorycznych zaangażowanych w pracę mięśni znacznie się zwiększyła. Dodatkowo nawet po 48 godzinach od usunięcia taśm, widoczna była znaczna różnica w aktywności elektrycznej mięśni. Badacze zasugerowali, że odpowiedzialny jest za to czuciowo-ruchowy mechanizm działania. Czy to podwyższenie aktywności bioelektrycznej koreluje z rozrostem tkanki mięśniowej? Na to pytanie nie znamy jeszcze odpowiedzi. Jakie to wszystko ma znaczenie dla sportowców? Wydaje mi się, że ludzie nie cierpiący na żadne schorzenia skóry, mogą bezpiecznie korzystać z tej techniki, aby potencjalnie redukować ból i poprawiać kondycję. Należałoby przeprowadzić więcej, bardziej dokładnych badań, abyśmy mogli poznać mechanizm działania i efektywność tych taśm. Odwiedź dobrego trenera czy fizjoterapeutę i wypróbuj je samemu. Daj znać czy taśmy działają.
Muscular Development |
Główne działy na stronie |
Twoje konto |
Linki |
